Beethoven był głuchym muzykiem, który pisał symfonie, sonaty i inne dzieła na orkiestrę i zespoły kameralne. Zaczął tracić słuch pod koniec dwudziestego roku życia, a w wieku 44 lat był całkowicie głuchy. Pomimo utraty słuchu był w stanie skomponować w tym czasie niektóre ze swoich najsłynniejszych dzieł.
Powszechnie uważa się, że Beethoven kontynuował komponowanie muzyki, ponieważ była to jego pasja, w której znajdował ukojenie i radość. Jego miłość do muzyki była tak wielka, że utratę słuchu uważał za niewielką porażkę. Nie pozwolił, aby to go definiowało i zamiast tego użył go jako motywacji do tworzenia jeszcze piękniejszych i potężniejszych dzieł muzycznych.