Mechanizm podwójnego wymyku był jednym z najważniejszych osiągnięć technicznych w XIX-wiecznym fortepianie. Pozwalało to na znacznie szybsze i bardziej równomierne powtarzanie nut, co było istotne dla wirtuozowskiej gry, która stała się popularna w epoce romantyzmu. Pozostałe trzy opcje również były znaczącymi ulepszeniami, które uczyniły fortepian bardziej wszechstronnym i wyrazistym instrumentem.