„Diabelski tryl” (po włosku:Trillo del Diavolo) to sonata skrzypcowa skomponowana przez Giuseppe Tartiniego około 1713 roku. Mówi się, że inspirację sonatą miał sen Tartiniego, w którym ukazał mu się diabeł i wyzwał go na skrzypce -konkurs gry. Tartini wygrał konkurs, ale tylko grając tryl tak szybki i trudny, że uważano go za niemożliwy do zagrania przez człowieka.
„Diabelski tryl” uważany jest za jeden z najtrudniejszych utworów skrzypcowych, jakie kiedykolwiek napisano, a wykonywało go wielu znanych skrzypków, w tym Niccolò Paganini, Jascha Heifetz i Yehudi Menuhin. Utwór znany jest z szybkich i skomplikowanych fragmentów, a także dramatycznych i emocjonalnych melodii.
„Diabelski tryl” interpretowano na wiele różnych sposobów, ale często postrzega się go jako przedstawienie walki dobra ze złem lub mocy ludzkiej z boską. Utwór podobno zainspirował także inne dzieła sztuki i literatury, w tym wiersz Johanna Wolfganga von Goethego „Uczeń czarnoksiężnika” i operę „Diabeł i Kate” Antonína Dvořáka.