W małym miasteczku, gdzie spełniają się marzenia,
Przeżyliśmy parę, miłość tak wielka,
Ich serca splecione jak złote nici,
Wraz ze zmianą pór roku rozwijały się historie.
Chór
Och, ale czas może zostawić swoje najokrutniejsze blizny,
Cienie Alzheimera w ciemności,
Stali razem z niezachwianą wiarą,
W labiryncie wspomnień ich miłość nigdy nie osłabła.
Wiersz 2
Twarz kobiety, jarmark płótna,
Teraz wyryte liniami nieobecnego spojrzenia,
Jej umysł dryfuje w odległych dniach,
Podczas gdy jej serce wciąż bije, w słodkiej, stonowanej mgle.
Most
Mężczyzna, jej filar, trwała dusza,
Dzięki delikatnemu dotykowi i kontroli pacjenta,
Szepcze historie z minionych czasów,
Utrzymując żar ich miłości wysoko.
Wiersz 3
O zmierzchu tańczą, powoli i powoli,
Jakby przeszłość mogła raz jeszcze zabłysnąć,
Ich ciała kołyszą się w tak czystym rytmie,
Łańcuchy Alzheimera nie mogą przerwać trwałego lekarstwa na miłość.
Chór
Och, ale czas może zostawić swoje najokrutniejsze blizny,
Cienie Alzheimera w ciemności,
Stali razem z niezachwianą wiarą,
W labiryncie wspomnień ich miłość nigdy nie osłabła.
Zakończenie
W tym prostym miasteczku królowała miłość,
Poprzez zakręty życia odnaleźli swoją drogę,
Bo miłość, prawdziwa miłość, może pokonać wszelkie podziały,
Choroba Alzheimera może kraść, ale nigdy tak naprawdę się nie ukryje.