Wiatr szepcze mi do ucha tajemnice,
Pieszcząc moją skórę delikatnym oddechem.
Drzewa kołyszą się i tańczą w jego rytmie,
Ich gałęzie sięgają nieba jak chętne ramiona.
[Refren]
Natura ożywa dzięki personifikacji,
Obdarzony ludzkimi emocjami i pragnieniami.
Żywioły rozmawiają ściszonym głosem,
Dzieląc się swoimi historiami tajemniczymi szeptami.
[Zwrotka 2]
Słońce zachodzi, rzucając swe złote promienie,
Promienny uśmiech, który roztapia ciemność.
Deszcz płacze łzami radości i smutku,
Podlewanie ziemi jej życiodajną esencją.
[Most]
Noc okrywa świat atramentowym uściskiem,
Szepczące opowieści o snach i fantazjach.
Księżyc spogląda w dół swym czujnym okiem,
Strażnik tajemnic nocy.
[Refren]
Natura ożywa dzięki personifikacji,
Obdarzony ludzkimi emocjami i pragnieniami.
Żywioły rozmawiają ściszonym głosem,
Dzieląc się swoimi historiami tajemniczymi szeptami.
[Zwrotka 3]
Ocean szumi i uderza o brzeg,
Namiętna symfonia mocy i mocy.
Gwiazdy migoczą i mienią się na niebie,
Jak niebiańskie diamenty zdobiące noc.
[Refren]
Natura ożywa dzięki personifikacji,
Obdarzony ludzkimi emocjami i pragnieniami.
Żywioły rozmawiają ściszonym głosem,
Dzieląc się swoimi historiami tajemniczymi szeptami.
[Zakończenie]
W krainie personifikacji natury,
Odnajdujemy głębokie połączenie i jedność.
W tych żywych istotach rozpoznajemy nasze własne odbicia,
Przypominając nam o wzajemnych powiązaniach całego stworzenia.