Normy kulturowe i społeczne: Na przestrzeni dziejów komponowanie muzyki było w dużej mierze uważane za zawód męski, a kobiety często były wykluczane z formalnej edukacji muzycznej i możliwości zaprezentowania swojej twórczości.
Brak uznania: Nawet jeśli kobiety komponowały muzykę, ich wkład był często pomijany lub przypisywany kompozytorom płci męskiej. Spotkały się z uprzedzeniami i dyskryminacją w branży muzycznej i miały mniejsze szanse na uznanie i sukces w porównaniu do swoich męskich odpowiedników.
Bariery w edukacji i wynikach: Kobiety miały ograniczony dostęp do szkoleń muzycznych, edukacji i mentorstwa, co utrudniało im rozwijanie umiejętności i zdobywanie sławy jako kompozytorki.
Instytucje i organizacje muzyczne zdominowane przez mężczyzn: Przemysł muzyczny i świat muzyki klasycznej były w przeważającej mierze zdominowane przez mężczyzn, a orkiestrami, operami i wydawnictwami kierowali mężczyźni. Utrudniało to kompozytorkom wykonywanie i publikację swojej muzyki.
Praktyki dotyczące wydajności: W wielu okresach historycznych kobiety były zniechęcane lub ograniczane do gry na niektórych instrumentach lub uczestniczenia w występach publicznych. To jeszcze bardziej ograniczyło ich widoczność i możliwości uznania jako kompozytorów.
Role i oczekiwania związane z płcią: Społeczne role płciowe oczekiwały, że kobiety skupią się na obowiązkach domowych i rodzinnych, pozostawiając mniej czasu i miejsca na karierę zawodową muzyczną.
Należy zauważyć, że ten wzorzec męskiej dominacji w komponowaniu muzyki nie jest absolutny i ewoluował z biegiem czasu. Chociaż te czynniki przyczyniły się do historycznego znaczenia kompozytorów płci męskiej, w historii było wiele utalentowanych i utalentowanych kompozytorek, które wniosły znaczący wkład w dziedzinę muzyki. W ostatnich dziesięcioleciach podjęto wysiłki, aby skorygować brak równowagi płci i docenić osiągnięcia kompozytorek, co doprowadziło do większej widoczności i uznania dla ich twórczości.