1. Reakcja na złożoność muzyki modernistycznej: W pierwszych dekadach XX wieku kompozytorzy „klasyczni” pisali złożone dzieła eksperymentalne, oparte na rozszerzonej tonalności, atonalności i skomplikowanych strukturach. Z kolei muzyka ludowa i popularna oferowała kompozytorom prostsze i bardziej przystępne pomysły muzyczne. Kompozytorzy tacy jak Igor Strawiński, Béla Bartók i Aaron Copland dostrzegli wartość spoglądania wstecz na te gatunki w celu znalezienia inspiracji i ponownego ożywienia własnej twórczości.
2. Zainteresowanie tożsamością narodową: Wielu kompozytorów postrzegało muzykę ludową jako sposób wyrażenia swojego dziedzictwa kulturowego i tożsamości narodowej, szczególnie w kontekście nacjonalizmu. Zapożyczając ludowe melodie, rytmy i idiomy, chcieli stworzyć niepowtarzalny język muzyczny, który odzwierciedlałby odrębność ich narodu.
3. Eksploracja różnorodnych zasobów muzycznych: Kompozytorzy byli coraz bardziej otwarci na włączanie do swojej twórczości różnych stylów muzycznych. Muzyka ludowa i popularna stanowiła bogate źródło melodii, rytmów i form, z których można było czerpać inspiracje i tworzyć nowatorskie światy dźwiękowe.
4. Poszerzanie grona odbiorców muzycznych: Włączanie znanych i lubianych melodii ludowych i popularnych do muzyki koncertowej miało na celu przyciągnięcie szerszej publiczności, która mogłaby docenić tę muzykę i nawiązać z nią kontakt. To demokratyczne podejście rzuciło wyzwanie elitaryzmowi, który często definiował świat muzyki klasycznej.
5. Wymiana kulturalna: Coraz częstsze podróże po całym świecie i wymiany kulturalne pozwoliły kompozytorom na zapoznanie się z tradycjami muzycznymi z całego świata, poszerzenie ich słownictwa muzycznego i zainspirowanie nowych podejść kompozytorskich.
6. Eksperymentalna fuzja: Niektórzy kompozytorzy postrzegali łączenie klasycznych struktur z muzyką ludową i popularną jako ekscytujące podejście eksperymentalne. Starali się wypełnić lukę między „sztuką wysoką” i „sztuką niską”, łącząc różne gatunki i style.
Ogólnie rzecz biorąc, włączenie elementów muzyki ludowej i popularnej do dwudziestowiecznych kompozycji stanowi zwrot w kierunku inkluzywności, różnorodności i demokratyzacji ekspresji muzycznej. Doprowadziło to do bogatszego, bardziej eklektycznego i globalnego repertuaru muzyki klasycznej.