Na wczesne kompozycje Strawińskiego wpłynęła rosyjska muzyka ludowa i muzyka Mikołaja Rimskiego-Korsakowa. Do wybitnych dzieł z tego okresu należą:
* Symfonia Es-dur (1907)
* Ognisty ptak (1910)
* Pietruszka (1911)
* Święto wiosny (1913)
Okres neoklasyczny (_c_. 1920–1954)
W latach dwudziestych Strawiński odwrócił się od złożonej, dysonansowej muzyki swojego okresu rosyjskiego i zaczął pisać w stylu bardziej neoklasycznym. Jego dzieła z tego okresu charakteryzują się klarownością, precyzją i wykorzystaniem klasycznych form. Do wybitnych dzieł z tego okresu należą:
* Pulcinella (1920)
* Koncert na fortepian i instrumenty dęte (1924)
* Król Edyp (1927)
* Musagete Apollona (1928)
Okres dwunastotonowy (_c_. 1945–1968)
W latach czterdziestych Strawiński zaczął eksperymentować z techniką dwunastotonową. Jego prace z tego okresu charakteryzują się skomplikowaną i dysonansową fakturą. Do wybitnych dzieł z tego okresu należą:
* Symfonia Psalmów (1930)
* Koncert na smyczki D (1931)
* Koncert na dwa fortepiany (1935)
* Symfonia w trzech częściach (1945)
Okres awangardy (_c_. 1958–1971)
W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych Strawiński eksperymentował z różnymi technikami awangardowymi, w tym z muzyką aleatoryczną i muzyką konkretną. Do wybitnych dzieł z tego okresu należą:
* Agon (1957)
* Treni (1958)
* Kazanie, narracja i modlitwa (1961)
* Powódź (1962)