Tradycja śpiewu pasyon ma głębokie korzenie w kulturze i historii Filipin. Jej początki sięgają hiszpańskiego okresu kolonialnego, kiedy na Filipiny wprowadzono katolicyzm. Hiszpańscy misjonarze używali pasyonu jako środka do rozpowszechniania nauk i historii biblijnych wśród rdzennej ludności. Pasyw stał się popularny wśród społeczności filipińskich i ostatecznie przekształcił się w odrębną formę muzyki ludowej.
Pasyon charakteryzuje się rozwlekłą narracją, która może trwać kilka godzin, a nawet dni. Piosenka jest zazwyczaj śpiewana przez grupę osób, często prowadzoną przez utalentowanego piosenkarza lub „mambabasę” (czytelnika). Teksty mają zazwyczaj formę poetycką i towarzyszą im tradycyjne instrumenty muzyczne, takie jak gitara (gitara), banduria (lutnia w kształcie gruszki) i oktavina (mała gitara).
Pasjon Narra