W muzyce tego okresu nastąpiła znacząca zmiana stylistyczna, odchodząc od złożonej muzyki barokowej okresu wcześniejszego. Kompozytorzy starali się tworzyć muzykę o większej przejrzystości, równowadze i prostocie. Doprowadziło to do rozwoju stylu klasycznego, charakteryzującego się regularnymi strukturami, melodyjnym pięknem i skupieniem się na muzyce instrumentalnej.
Do najsłynniejszych kompozytorów okresu klasycznego należą Wolfgang Amadeusz Mozart, Franz Joseph Haydn i Ludwig van Beethoven. Kompozytorzy ci, nazywani często „wiedeńską szkołą klasyczną”, przesuwali granice ekspresji muzycznej i znacząco wpływali na dalszy rozwój muzyki.
Dzieła tych kompozytorów zyskały ogromną popularność i uznanie krytyków w całej Europie, a ich twórczość zyskała szerokie uznanie za mistrzostwo rzemiosła muzycznego. Do wzrostu sławy muzyki klasycznej przyczynił się także rozwój publicznych sal koncertowych oraz rosnąca w tym czasie liczba muzyków-amatorów i entuzjastów.
Epoka ta oznaczała ugruntowanie się muzyki klasycznej jako wyrafinowanej i wyrafinowanej formy sztuki, głęboko cenionej przez ówczesną publiczność i pozostawiającej trwałe dziedzictwo, które po dziś dzień wywiera wpływ na kompozytorów, muzyków i słuchaczy.