Dźwięki diagetyczne przyczyniają się do ogólnego realizmu i zanurzenia sceny, tworząc naturalny krajobraz dźwiękowy pasujący do wydarzeń na ekranie. Zapewniają dodatkowy kontekst, atmosferę i elementy narracji, nie naruszając bezpośrednio granic fikcyjnego świata. Natomiast dźwięki niediagetyczne to te, które pochodzą spoza przedstawionego świata, takie jak partytura lub dodane efekty dźwiękowe, które podkreślają lub komentują akcję, ale istnieją poza fizyczną rzeczywistością opowieści.