Jest kilka powodów, dla których kompozytorzy zaczęli używać dynamiki. Jednym z powodów było rosnące wykorzystanie muzyki instrumentalnej w XVIII wieku. W miarę jak muzyka instrumentalna stawała się coraz bardziej popularna, kompozytorzy potrzebowali sposobu, aby wskazać wykonawcom, w jaki sposób chcą, aby ich muzyka była odtwarzana. Dynamika umożliwiła osiągnięcie tego celu, umożliwiając kompozytorom określenie względnej głośności lub miękkości różnych fragmentów muzyki.
Inną przyczyną rozwoju dynamiki była rosnąca w XVIII wieku złożoność faktur muzycznych. Gdy kompozytorzy zaczęli pisać bardziej złożone utwory muzyczne, potrzebowali sposobu na wskazanie, w jaki sposób różne instrumenty lub grupy instrumentów powinny się wzajemnie równoważyć. Dynamika umożliwiła osiągnięcie tego celu, umożliwiając kompozytorom tworzenie bardziej dopracowanego i wyrazistego brzmienia.
Wreszcie na rozwój dynamiki wpływ miały także zmieniające się gusta publiczności w XVIII wieku. W miarę jak publiczność stawała się coraz bardziej wyrafinowana, zaczęła wymagać więcej od swojej muzyki. Chcieli muzyki, która będzie nie tylko imponująca technicznie, ale także wyrazista emocjonalnie. Dynamika umożliwiła kompozytorom zaspokojenie tego zapotrzebowania, umożliwiając im tworzenie muzyki, która była zarówno piękna, jak i poruszająca.