1. Zawartość harmoniczna: Względna obecność i intensywność podtekstów lub harmonicznych w dźwięku określa jego barwę. Różne instrumenty, a nawet różne techniki gry wytwarzają unikalne widma harmoniczne, co skutkuje odrębnymi barwami.
2. Koperta: Charakterystyka ataku, zaniku, podtrzymania i zwolnienia obwiedni amplitudy dźwięku wpływa na jego barwę. Na przykład szybki atak i krótkie wybrzmienie nuty fortepianu nadają jej jasny i perkusyjny dźwięk, podczas gdy powolny atak i długie wybrzmienie nuty skrzypiec nadają jej gładką i liryczną jakość.
3. Rezonans: Naturalne częstotliwości rezonansowe korpusu instrumentu lub płyty rezonansowej wzmacniają pewne harmoniczne, dodatkowo kształtując jego barwę. Dlatego podobne instrumenty wykonane z różnych materiałów i kształtów mogą mieć wyraźnie różne barwy.
4. Wibrato: Niewielka, okresowa zmiana wysokości dźwięku, która pojawia się, gdy nuta jest odtwarzana z wibrato, dodaje dźwiękowi ciepła i wyrazistości. Różni wokaliści i instrumentaliści mają unikalne cechy vibrato, które wpływają na ich indywidualną barwę.
5. Formanty wokalne: W ludzkim głosie formanty to częstotliwości, w których dźwięk jest wzmacniany przez kształt ust. Formanty te określają dźwięki samogłoskowe i nadają głosom charakterystyczną barwę.
6. Technika gry: Nawet grając na tym samym instrumencie, różni wykonawcy mogą osiągnąć zróżnicowane różnice w barwie poprzez różnice w technice smyczkowania (w przypadku instrumentów smyczkowych), zadęciu (w przypadku instrumentów dętych), artykulacji i innych specyficznych technikach.
Podsumowując, barwa w muzyce odnosi się do odrębnej jakości dźwięku, która definiuje głosy lub instrumenty, na którą wpływa połączenie zawartości harmonicznej, obwiedni, rezonansu, wibrato, formantów i technik gry. Rozpoznawanie i docenianie barwy jest niezbędne do tworzenia bogatych i różnorodnych tekstur i ekspresji muzycznych.