Recytatyw Secco składa się zazwyczaj z pojedynczej linii głosu, któremu towarzyszy continuo, które składa się z instrumentu klawiszowego (takiego jak klawesyn lub organy) i instrumentu basowego (takiego jak wiolonczela lub fagot). Instrument klawiszowy stanowi podstawę harmoniczną, natomiast instrument basowy wzmacnia linię melodyczną.
Recytatyw Secco służy do przekazywania dialogu, narracji lub ekspozycji w operze lub oratorium. Pozwala na szybsze dostarczenie tekstu w porównaniu z recytatywem towarzyszącym, a tym samym pomaga przyspieszyć akcję lub dostarczyć niezbędnych informacji. Recytatyw secco ze względu na swoją prostotę pozwala również na większą elastyczność w interpretacji i przekazywaniu tekstu przez śpiewaka.
Użycie recytatywu secco było szczególnie widoczne w późnym okresie baroku w twórczości włoskich kompozytorów, takich jak Alessandro Scarlatti, Giovanni Battista Pergolesi i George Frideric Handel. Obecnie recytatyw secco jest nadal stosowany w różnych formach muzyki operowej i chóralnej, często w połączeniu z innymi stylami recytatywnymi.