Jazz narodził się na przełomie XIX i XX wieku w Stanach Zjednoczonych, szczególnie w społecznościach afroamerykańskich w Nowym Orleanie i innych miastach południa. Było to połączenie afrykańskich, europejskich i amerykańskich tradycji muzycznych i charakteryzowało się improwizacją, polirytmami, synkopą i złożonymi progresjami akordów.
Muzyka jazzowa wywarła głęboki wpływ na rozwój muzyki pop na kilka sposobów:
- Improwizacja: Muzycy jazzowi często improwizowali na scenie solówki i aranżacje, co pozwalało na dużą kreatywność i indywidualną ekspresję. Tę koncepcję improwizacji przejęli muzycy popowi, którzy zaczęli włączać własne elementy improwizacji do swoich występów i nagrań.
- Syncopacja: Synkopa to zmiana zwykłego rytmu lub rytmu, często tworząca wrażenie rytmu odbiegającego od rytmu lub „wahającego się”. Muzyka jazzowa w dużym stopniu wykorzystywała synkopę, a technika ta została później włączona do wielu piosenek popowych, szczególnie w gatunkach takich jak swing, rock 'n' roll i funk.
- Progresje akordów: Muzycy jazzowi badali złożone i wyrafinowane progresje akordów, często używając rozszerzonych akordów i zmienionych tonów. Te inspirowane jazzem progresje akordów trafiły do muzyki pop, wzbogacając paletę harmonii popularnych piosenek.
- Oprzyrządowanie: Zespoły jazzowe zazwyczaj grały na różnych instrumentach, w tym na trąbkach, puzonach, saksofonach, klarnecie, fortepianie, gitarze, basie i perkusji. To rozszerzone instrumentarium wpłynęło na muzykę pop, zachęcając do stosowania szerszej gamy instrumentów i dźwięków w popularnych nagraniach.
Ogólnie rzecz biorąc, wpływ muzyki jazzowej można usłyszeć w wielu aspektach muzyki pop, w tym w jej nacisku na improwizację, synkopę, złożone harmonie i różnorodne instrumentarium. Jazz zapewnił mocne podstawy dla rozwoju muzyki pop i nadal wpływa na popularne style muzyczne.