* Brak dokumentacji. Wielu wczesnych artystów bluesowych nie umiało czytać i pisać, w wyniku czego nie mieli pisemnych kontraktów ze swoimi wytwórniami płytowymi. Utrudniało to wytwórniom płytowym śledzenie należności artystów.
* Nieuczciwe umowy. Nawet jeśli pierwsi artyści bluesowi mieli kontrakty, często byli oni wobec nich niesprawiedliwi. Kontrakty zazwyczaj zapewniały wytwórniom płytowym dużą część zysków i często nie wymagały od wytwórni płacenia artystom tantiem.
* Segregacja. Obowiązujące wówczas przepisy dotyczące Jima Crowa utrudniały afroamerykańskim artystom podróżowanie i występy, co ograniczało ich potencjał zarobkowy. Wytwórnie płytowe nie chciały inwestować w czarnych artystów ani podpisywać z nimi lukratywnych kontraktów ze względu na obawy związane z rasizmem i przemocą.
* Brak zasobów. Przemysł muzyczny był wciąż na wczesnym etapie rozwoju, a wytwórnie płytowe nie miały środków, aby płacić tantiemy wszystkim swoim artystom.
W wyniku tych czynników wielu wczesnych artystów bluesowych nie otrzymało należnych im tantiem. Utrudniało im to utrzymywanie się z muzyki i przyczyniło się do biedy, której wielu z nich doświadczyło.