Możemy jednak zidentyfikować pewne obszary, w których Finney spotkał się z sprzeciwem i krytyką:
* Jego nacisk na „nowe środki” w odrodzeniu: Metody Finneya, takie jak stosowanie „niespokojnych ławek” i „przedłużających się spotkań”, zostały uznane przez niektórych tradycjonalistycznych duchownych za radykalne. Zarzucano mu, że jest zbyt emocjonalny i manipulacyjny, a jego techniki wywołały kontrowersje.
* Jego poglądy na temat reform społecznych: Finney był zdecydowanym zwolennikiem abolicjonizmu i wstrzemięźliwości, co stawiało go w sprzeczności z niektórymi segmentami społeczeństwa o odmiennych poglądach.
* Jego kontrowersje w Kościele Prezbiteriańskim: Nacisk Finneya na „wolną wolę” i jego niekonwencjonalne poglądy na temat predestynacji spowodowały napięcie w Kościele prezbiteriańskim, co ostatecznie doprowadziło do jego oddzielenia się od denominacji.
* Jego zmagania ze zdrowiem psychicznym: Finney przez całe życie doświadczał okresów depresji i lęku, co czasami miało wpływ na jego służbę.
* Jego wpływ na współczesny krajobraz ewangelicki: Chociaż dziedzictwo Finneya jest ogromne, niektórzy krytycy twierdzą, że jego nacisk na osobiste nawrócenie i emocjonalizm ostatecznie przyczynił się do powstania bardziej indywidualistycznej i mniej zaangażowanej społecznie formy ewangelikalizmu.
Należy pamiętać, że są to interpretacje wydarzeń historycznych. Niepowodzenia Finneya niekoniecznie wynikały z osobistych niedociągnięć, ale raczej z punktów spornych w kontekście jego czasów i panującego krajobrazu religijnego i społecznego.
Ostatecznie życie i służba Charlesa G. Finneya były złożone i wieloaspektowe i choć doświadczył wyzwań i kontrowersji, pozostawił także niezaprzeczalny ślad w historii religii amerykańskiej.