Oto zestawienie krytyki często kierowanej pod adresem Jima Carreya:
* Nadmierne poleganie na komedii fizycznej: Niektórzy krytycy argumentowali, że jego poleganie na slapstickach i mimice stało się powtarzalne i przewidywalne, co ostatecznie pogorszyło jego występy.
* Brak zasięgu: Chociaż Carrey w „The Truman Show” udowodnił, że potrafi grać postacie pełne głębi, często grał podobne, ekscentryczne postacie charakteryzujące się maniakalną energią. Doprowadziło to do oskarżeń o typowanie i brak wszechstronności.
* Niespójność: Carrey odniósł zarówno sukcesy krytyczne, jak i komercyjne, ale także kilka filmów, które spotkały się z chłodnym przyjęciem. Ta niespójność doprowadziła do pytań o jego zdolność do ciągłego zapewniania wysokiej jakości występów.
* Przesadna osobowość: Jego osobowość publiczna, znana ze swojej skandaliczności i nieprzewidywalnego zachowania, czasami przyćmiewała jego talenty aktorskie.
Jednak Carrey zyskał także uznanie krytyków za swoje role dramatyczne, demonstrując zakres wykraczający poza jego komediową osobowość:
* Truman Show (1998): Rola Trumana Burbanka, człowieka nieświadomie żyjącego w reality show, przyniosła mu szerokie uznanie krytyków i nagrodę Złotego Globu.
* Człowiek na Księżycu (1999): Rola Carreya jako komika Andy'ego Kaufmana, znanego z ekscentrycznych i często oburzających kreacji, została uznana za jedną z jego najlepszych ról aktorskich.
* Wieczne słońce nieskazitelnego umysłu (2004): Rola Joela Barisha, mężczyzny pragnącego wymazać wspomnienia swojej byłej dziewczyny, przyniosła mu nominację do Złotego Globu i pokazała jego zdolności dramatyczne.
Ogólnie rzecz biorąc, chociaż Jim Carrey spotkał się z krytyką za swój komediowy styl i niekonsekwencję, zyskał także uznanie krytyków za swoje role dramatyczne i niezaprzeczalny talent. Jego kariera naznaczona jest zarówno wzlotami, jak i upadkami, co ostatecznie odzwierciedla złożoną i ewoluującą podróż artystyczną.