1. Dwoistość natury ludzkiej: Augustyn podkreślał nieodłączne napięcie między ciałem i duszą, tym, co ziemskie i boskie. Wierzył, że ludzie są zarówno istotami fizycznymi podlegającymi grzechowi, jak i istotami duchowymi, zdolnymi do łaski i miłości. Ta dwoistość sprawiła, że zrozumienie ludzkiej natury było wyzwaniem i wieloaspektowym przedsięwzięciem.
2. Wolna wola i grzech: Augustyn zmagał się z koncepcją wolnej woli, uznając jej rolę zarówno w dobrym, jak i złym. Człowiek był w stanie wybrać Boga, ale także popaść w grzech. Ta wolność i związana z nią wrażliwość stworzyły paradoks w samym sercu ludzkiego doświadczenia.
3. Upadek człowieka: Augustyn wierzył, że pierwotny stan łaski ludzkości został utracony w wyniku Upadku, powodując głęboko zakorzenione zepsucie, które jeszcze bardziej utrudniło zrozumienie naszej prawdziwej natury. Koncepcja grzechu pierworodnego dodała kolejną warstwę tajemnicy do ludzkiej egzystencji.
4. Natura łaski: Augustyn badał związek między naturą ludzką a łaską Bożą, argumentując, że ludzie zasadniczo nie są w stanie osiągnąć zbawienia bez interwencji Boga. Postrzegał łaskę jako tajemnicę, niezasłużony dar, który przemienił ułomne ludzkie serce.
5. Nieznana przyszłość: Augustyn podkreślał niepewność życia i tajemnice otaczające śmierć i życie pozagrobowe. Nieznana natura tego, co następuje po śmierci, dodała tajemnicy ludzkiej egzystencji.
Wniosek:
Chociaż pisma Augustyna nie nazywały bezpośrednio człowieka „wielką tajemnicą”, obszernie badały złożoność i paradoksy nieodłącznie związane z naturą ludzką. Dwoistość ciała i duszy, walka wolnej woli z grzechem, upadek łaski, tajemnica łaski Bożej i nieznana przyszłość – wszystko to przyczyniło się do jego zrozumienia ludzkiej egzystencji jako głębokiej i wymagającej tajemnicy.