Tragiczny bohater Arystotelesa to zazwyczaj postać złożona i niejednoznaczna moralnie, która na skutek splotu własnych wad i okoliczności doświadcza upadku i ostatecznie spotyka niefortunny los.
Z drugiej strony Prufrock nie spotyka w wierszu znaczącego odwrócenia losu ani nieuchronnej zagłady. Zamiast tego jest przedstawiany jako osoba introspekcyjna i świadoma siebie, zmagająca się z wewnętrznymi lękami, wątpliwościami i niepokojami, które uniemożliwiają mu pełne zaangażowanie się w życie i wyrażanie swoich pragnień.
Choć introspekcja Prufrocka ujawnia jego emocjonalną głębię i wewnętrzny konflikt, jego podróż nie podąża klasyczną trajektorią tragicznego bohatera. Zamiast tego wiersz eksploruje jego stan bezczynności, niezdolność do podjęcia zdecydowanych kroków i przezwyciężenia zahamowań, co pozostawia go w stanie wiecznego zastoju.
Warto jednak zauważyć, że wiersz nie oferuje prostej i ostatecznej interpretacji, a niektórzy czytelnicy mogą znaleźć w nim elementy współbrzmiące z koncepcją tragedii. Na przykład intensywne zaabsorbowanie Prufrocka normami społecznymi i oczekiwaniami społecznymi można postrzegać jako formę narzuconego sobie więzienia, które ostatecznie uniemożliwia mu osiągnięcie osobistego spełnienia i szczęścia.
Ostatecznie, choć J. Alfred Prufrock może wykazywać pewne cechy powszechnie kojarzone z bohaterami tragicznymi, takie jak introspekcja, konflikty wewnętrzne i niezdolność do zdecydowanego działania, nie ucieleśnia on w pełni tradycyjnej koncepcji bohatera tragicznego w sensie arystotelesowskim.