W „Trawie” Sandburg wykorzystuje obraz trawy do przedstawienia odporności życia. Wiersz zaczyna się wersem „Składaj ciała wysoko pod Austerlitz i Waterloo”, który nawiązuje do dwóch głównych bitew wojen napoleońskich. Następnie Sandburg opisuje, jak trawa rośnie nad polem bitwy, zakrywając ciała i przywracając życie ziemi. Ten obraz sugeruje, że nawet pośród śmierci i zniszczenia wciąż istnieje nadzieja na nowe życie.
W „Anegdocie o słoiku” Stevens wykorzystuje obraz słoika, aby przedstawić siłę sztuki zmieniającą świat przyrody. Wiersz zaczyna się od wersu „Umieściłem słoik w Tennessee”, co wydaje się prostym stwierdzeniem faktu. Następnie Stevens opisuje, jak słoik zmienia otaczający go krajobraz. Słoik staje się centralnym punktem świata przyrody i zdaje się wprowadzać porządek i piękno do chaosu. Obrazy te sugerują, że sztuka ma moc nadawania sensu światu i tworzenia czegoś nowego i pięknego, niezwykłego.
Zarówno „Trawa”, jak i „Anegdota o słoiku” to potężne wiersze, które wykorzystują naturalne obrazy do zgłębiania złożonych idei dotyczących życia, śmierci i sztuki. Chociaż oba wiersze różnią się pod wieloma względami, mają pewne istotne podobieństwa w tematyce i obrazie.