W mitologii greckiej Orfeusz był legendarnym muzykiem, poetą i prorokiem. Był synem Muzy Kaliope i trackiego króla Ojagrosa. Mówi się, że Orfeusz otrzymał od Apolla lirę i nauczył się na niej grać tak dobrze, że potrafił oczarować wszystkie żyjące istoty. Mówiono również, że ma moc poruszania skał i drzew za pomocą swojej muzyki.
Pewnego dnia Orfeusz zakochał się w pięknej nimfie o imieniu Eurydyka. Pobrali się, ale ich szczęście było krótkotrwałe. Pewnego dnia Eurydyka została ukąszona przez węża i zmarła. Orfeusz był tak pogrążony w smutku, że postanowił udać się do Zaświatów i sprowadzić ją z powrotem.
Orfeusz zstąpił do Podziemia i grał na lirze Hadesowi, bogowi umarłych. Hades był tak poruszony muzyką Orfeusza, że zgodził się na powrót Eurydyki do świata żywych, ale pod jednym warunkiem:Orfeusz nie mógł spojrzeć wstecz na Eurydykę, dopóki oboje nie dotarli na powierzchnię ziemi.
Orfeusz i Eurydyka zaczęli wracać do świata żywych, lecz Orfeusz tak się martwił, że Eurydyka nie będzie za nim podążać, że odwrócił się, żeby na nią spojrzeć. Gdy tylko to zrobił, zniknęła na zawsze.
Orfeusz był załamany i nigdy nie otrząsnął się po stracie Eurydyki. Wędrował po ziemi, śpiewając smutne piosenki o swojej miłości do niej. W końcu został rozdarty przez grupę menad, które były szalonymi wyznawcami boga Dionizosa.
Mit o Orfeuszu i Eurydyce to opowieść o miłości, stracie i potędze muzyki. To także opowieść o niebezpieczeństwach związanych z patrzeniem wstecz i znaczeniu wiary.