„Przysięgała w wierze, że to było dziwne, to było przemijające dziwne,
To było żałosne. To było cudownie żałosne.
Wolałaby tego nie słyszeć; a jednak chciała
Że niebo uczyniło ją takim mężczyzną.
W tym fragmencie Otello porównuje reakcję Desdemony na wieść o jego przygodach do życzenia. Mówi, że przysięgała, że to dziwne i żałosne, ale jednocześnie pragnęła być takim mężczyzną jak on. Porównanie to pokazuje, że Otello postrzega Desdemonę jako swego rodzaju kobietę idealną, osobę jednocześnie silną i współczującą.