1. Ustawienie codzienne:
Akcja spektaklu rozgrywa się w skromnym domu na Brooklynie w Nowym Jorku i ukazuje przyziemne i zwyczajne życie głównych bohaterów. Znajome otoczenie rezonuje z publicznością i nawiązuje połączenie z jej własnymi doświadczeniami.
2. Typowe znaki:
Miller przedstawia postacie, które są zwykłymi ludźmi zmagającymi się z codziennymi zmaganiami. Główny bohater, Willy Loman, to postać pełna wad i złożona, zmagająca się z niepowodzeniami i złudzeniami. Widzowie mogą identyfikować się z jego aspiracjami, lękami i słabościami.
3. Dialog potoczny:
Bohaterowie spektaklu mówią naturalnym, potocznym językiem, odzwierciedlającym rozmowy z życia wzięte. Ten autentyczny dialog zwiększa wiarygodność bohaterów i sytuacji, z którymi się spotykają.
4. Szczegółowe obserwacje:
Miller przywiązuje dużą wagę do najdrobniejszych szczegółów, takich jak opis domu Lomanów i okolicy. Ta dbałość o szczegóły tworzy poczucie autentyczności i zanurza widza w świat spektaklu.
5. Komentarz społeczny:
„Śmierć komiwojażera” odzwierciedla realia społeczno-gospodarcze epoki powojennej. Miller krytykuje amerykański sen, materializm i wpływ kapitalizmu na jednostki i rodziny.
6. Realizm psychologiczny:
Miller zagłębia się w wewnętrzne funkcjonowanie umysłu Willy'ego Lomana, ujawniając jego myśli, wspomnienia i retrospekcje. Ta psychologiczna głębia dodaje złożoności postaciom i pozwala widzowi zrozumieć ich motywacje.
7. Symbolika i alegoria:
Miller wykorzystuje elementy symboliczne, takie jak gumowy wąż i flet, aby przekazać głębsze znaczenia i tematy. Symbole te dodają warstwy interpretacji i rezonują z własnymi doświadczeniami odbiorców.
Stosując te realistyczne techniki, Miller tworzy mocny i przejmujący dramat, który odzwierciedla prawdziwe życie i bada uniwersalne ludzkie doświadczenia. „Śmierć komiwojażera” pozostaje ponadczasowym klasykiem, który przemawia do widzów autentycznym i realistycznym przedstawieniem ludzkich zmagań i problemów społecznych.