1. „Konkurs na historię o duchach”: W 1816 roku Mary Shelley wraz ze swoim przyszłym mężem Percym Shelleyem, Lordem Byronem i Johnem Polidorim utknęli w Szwajcarii z powodu złej pogody. Aby zabić czas, Lord Byron zaproponował konkurs na napisanie historii o duchach. To dało początek historii.
2. Postępy naukowe i debaty: Epoka romantyzmu była świadkiem szybkiego postępu w nauce, zwłaszcza w dziedzinie elektryczności i anatomii. Ten rozwój sytuacji, w połączeniu z trwającymi debatami na temat granic ludzkiej wiedzy i potencjalnych zagrożeń wynikających z niekontrolowanych ambicji naukowych, wywarł ogromny wpływ na sposób myślenia Shelleya.
3. Tematy filozoficzne i literackie: Shelley był głęboko zainteresowany filozoficznymi kwestiami stworzenia, natury i roli ludzkości w świecie. Wpływ na nią mieli także pisarze tacy jak John Milton i jego portret upadłego anioła w „Raju utraconym”, temat, który odbił się na historii twórczości Victora Frankensteina.
4. Doświadczenia osobiste: Życie Shelley było pełne tragedii, strat i niekonwencjonalnych związków. Jej matka zmarła wkrótce po urodzeniu, a ona sama stanęła w obliczu utraty kilkorga dzieci. Temat porzucenia rodziców i konsekwencji niekontrolowanych ambicji rezonuje z jej osobistymi doświadczeniami.
5. Ideał romantyczny i jego cień: Ruch romantyczny celebrował wyobraźnię i siłę natury, ale zgłębiał także ciemniejszą stronę natury ludzkiej, w tym jej zdolność zarówno do wielkiej miłości, jak i destrukcyjnych impulsów. Ta dwoistość znajduje wyraz we Frankensteinie, gdzie potwór jest zarówno potworny, jak i zdolny do współczucia.
Ostatecznie „Frankenstein” był wytworem swoich czasów, odzwierciedlającym niepokoje i aspiracje epoki romantyzmu. Służy jako przestroga o niebezpieczeństwach wynikających z ambicji, możliwości niewłaściwego wykorzystania postępu naukowego oraz trwałej mocy stworzenia i jej konsekwencji.