Humanizm klasyczny:
* Cycero: Erazm pozostawał pod głębokim wpływem stylu prozatorskiego Cycerona oraz jego ideałów elokwencji i retoryki. Dążył do wskrzeszenia klasycznej łaciny i wykorzystywał ją do propagowania ideałów humanistycznych.
* Platon: Erazm intensywnie studiował Platona i postrzegał go jako źródło mądrości moralnej i wnikliwości filozoficznej.
* Arystoteles: Erasmus engaged with Aristotle's philosophy, particularly his ethics and logic.
Humanizm chrześcijański:
* Lorenzo Valla: Valla był pionierem krytyki tekstu i zdecydowanym zwolennikiem studiów biblijnych. Jego praca wpłynęła na własną analizę tekstową Biblii Erazma.
* Pico della Mirandola: Erazm podziwiał wiarę Pico we wrodzoną godność człowieczeństwa i jego pragnienie pogodzenia wiary chrześcijańskiej z klasyczną nauką.
Epoka reformacji:
* Marcin Luter: Chociaż Erazm nie zgadzał się z niektórymi radykalnymi stanowiskami Lutra, podzielał przekonanie o znaczeniu studiów biblijnych i potrzebie reformy Kościoła. Jednak pisma Lutra podsyciły także debaty, które doprowadziły do zerwania między Erazmem a reformatorami.
Inne wpływy:
* Thomas More: Erasmus was a close friend of Thomas More, and they shared a common humanist outlook. They often exchanged ideas and collaborated on projects.
* Johann Reuchlin: Reuchlin był niemieckim humanistą, który bronił studiów nad literaturą hebrajską i żydowską. Jego praca pomogła wzbudzić zainteresowanie Erazma studiami biblijnymi i językiem hebrajskim.
* Desiderius Erasmus: It is important to note that Erasmus himself was a key influence on later thinkers, including Michel de Montaigne, John Locke, and Voltaire. Jego nacisk na rozum, tolerancję i indywidualne sumienie przyczynił się do rozwoju myśli nowoczesnej.
Należy zauważyć, że Erazm był postacią złożoną, absorbującą wpływy z różnych źródeł. Nie był po prostu wytworem jakiejś konkretnej szkoły myślenia, ale raczej wytworem swoich czasów, czasu naznaczonego fermentem intelektualnym i pragnieniem ożywienia klasycznej nauki i wiary chrześcijańskiej. Dlatego jego twórczość odzwierciedla zbieg idei i wpływów, przyczyniając się do jego trwałego dziedzictwa jako głównej postaci myśli renesansowej.