1. Aby wyrazić siebie swobodnie i eksperymentalnie: Cummings był buntownikiem przeciwko tradycyjnym formom i konwencjom poetyckim. Chciał uwolnić się od ograniczeń gramatycznych i interpunkcyjnych, odkrywając nowe sposoby wyrażania siebie. Użył niekonwencjonalnej wielkości liter, typografii i struktury zdań, aby stworzyć bardziej dynamiczne i emocjonalne wrażenia z czytania, odzwierciedlające rytm i energię jego myśli.
2. Aby zbadać ludzkie doświadczenie: Cummings pisał o miłości, stracie, radości, rozpaczy i złożoności relacji międzyludzkich. Był głęboko zainteresowany jednostką i jej miejscem w świecie, często pisząc z perspektywy outsidera lub słabszego. Jego wiersze poruszały tematy wolności, indywidualności i piękna życia codziennego.
3. Aby uczcić piękno zwyczajności: Postrzegał poezję jako sposób na podniesienie na duchu przyziemności, odnalezienie magii w prostych rzeczach i docenienie piękna natury. Cummings przyjął rytm mowy i włączył do swojej twórczości język potoczny i slang, dzięki czemu jego wiersze były przystępne i przystępne.
4. Aby zaangażować się w komentarz społeczny: Cummings był bystrym obserwatorem społeczeństwa i był głęboko zaniepokojony takimi kwestiami, jak wojna, niesprawiedliwość i utrata niewinności. Używał swojej poezji, aby wyrazić swój sprzeciw wobec tych kwestii oraz bronić wolności jednostki i siły miłości.
5. Aby inspirować i nawiązywać kontakt z innymi: Cummings wierzył w siłę sztuki, która łączy ludzi oraz inspiruje nadzieję i zmiany. Jego wiersze często odzwierciedlały jego osobiste zmagania i triumfy, dzięki czemu były przystępne dla szerokiego grona odbiorców.
Ostatecznie EE Cummings pisał, aby pozostać wiernym sobie i swojej wizji poezji. Chciał rzucić wyzwanie czytelnikom, zainspirować ich i sprawić, że pomyślą o świecie w nowy sposób. Jego twórczość jest świadectwem przemieniającej mocy języka i trwałego ducha ludzkiego serca.