Użycie tych nazw wywodzi się z tradycji klasycznej literatury greckiej i rzymskiej, gdzie często pojawiały się w poezji bukolicznej, m.in. w dziełach Teokryta i Wergiliusza. Z biegiem czasu uległy one skonwencjonalizowaniu w europejskiej tradycji poetyckiej, zwłaszcza w okresie renesansu i późniejszych okresach literackich, kiedy nastąpiło odrodzenie zainteresowania klasyczną literaturą grecką i rzymską.
W literaturze pastoralnej Strephon jest często przedstawiany jako młody, wyidealizowany pasterz, głęboko zakochany w Celii. Celia natomiast stanowi obiekt jego uczuć, często przedstawiana jako piękna i nieosiągalna pasterka. Ich interakcje zazwyczaj krążą wokół tematów miłości, tęsknoty, zalotów i złożoności związków romantycznych.
Te pseudonimy umożliwiają poetom budowanie fikcyjnego, pasterskiego świata, w którym występują standardowe postacie i znane motywy. Pozwalają poetom zgłębić uniwersalne ludzkie emocje i doświadczenia związane z miłością, pożądaniem i tęsknotą, dodając jednocześnie element konwencji i artystycznego dystansu.
Posługując się imionami Strephon i Celia, poeci nawiązują do długoletniej tradycji literackiej, która trafia do czytelników zaznajomionych z konwencjami duszpasterskimi. Tworzą ramy, w ramach których mogą wyrażać i eksplorować emocje, doświadczenia i tematy poetyckie w stylizowany i wyostrzony sposób, wywołując poczucie ponadczasowości i aluzji literackich.