1. Ironia i kontrast :Wiersz zestawia wspaniałe twierdzenia Ozymandiasza („Nazywam się Ozymandiasz, król królów;…” z opuszczoną rzeczywistością jego zniszczonego posągu i opuszczonego otoczenia. Kontrast ten podkreśla ironię jego rzekomej wiecznej chwały i podkreśla daremność jego prób osiągnięcia nieśmiertelności poprzez dobra materialne.
2. Symbolika posągu :Rozbity posąg i otaczająca go pustynia służą jako potężne symbole. Złamana twarz posągu reprezentuje omylność i przemijalność ludzkich osiągnięć, podczas gdy ogrom pustyni podkreśla znikomość nawet najpotężniejszych władców w obliczu czasu i natury.
3. Kwestionowanie dziedzictwa :Wiersz stawia pytania o naturę dziedzictwa. Zamiast zostać zapamiętanym za swoje czyny i wpływ, Ozymandiaszowi pozostaje jedynie fragment swojego posągu, który sam w sobie został zredukowany do atrakcji turystycznej. To zachęca czytelnika do zastanowienia się nad prawdziwą wartością władzy, podboju i pogoni za chwałą.
4. Śmiertelność i przemijanie czasu :Wiersze „Nic poza tym nie pozostaje:Wokół rozkładu/ Z tego kolosalnego wraku, bezkresnego i nagiego” podkreślają nieubłagany upływ czasu i ostateczny rozkład, który czeka wszelkie ludzkie wysiłki. Próby Ozymandiasa, by uwiecznić siebie poprzez wielkie budowle, ostatecznie kończą się fiaskiem siły natury i czasu, podkreślając przemijalność ludzkiej egzystencji.
5. Refleksja czytelnika :Wiersz skłania czytelników do refleksji nad naturą władzy i ludzkim pragnieniem uznania i trwałego wpływu. Shelley rzuca czytelnikom wyzwanie, aby zastanowili się, czy budowanie pomników i poszukiwanie wiecznej chwały jest zajęciem znaczącym, czy też ostatecznie prowadzi do rozczarowania i upadku.
W istocie czytelnik patrzy na osiągnięcia Ozymandiasa ze sceptycyzmem, ironią i uznaniem kruchości władzy i ludzkich ambicji na tle wieczności oraz bezlitosnych sił czasu i natury.