Wiersz jest napisany wolnym wierszem, a wersety są często krótkie i nierówne. Daje to wierszowi poczucie pilności i oddaje stan emocjonalny mówiącego. Język jest również bardzo bezpośredni, a mówiący nie boi się wyrazić swojego żalu.
Wiersz kończy się słowami mówiącego, że nigdy nie zapomną dnia, w którym zmarła ich ukochana osoba. Wiersz jest pełną mocy i poruszającą eksploracją żałoby, oddaje poczucie straty i izolacji, które mogą nadejść wraz ze śmiercią.
Oto bliższe spojrzenie na niektóre obrazy i symbolikę w wierszu:
* Lód i śnieg: Lód i śnieg w wierszu symbolizują chłód i izolację, jakie odczuwa nadawca. Są także symbolem śmierci, gdyż kojarzą się z zimą i końcem życia.
* Uwięziony: Osoba mówiąca ma wrażenie, że jest uwięziona w zamarzniętym świecie i nie jest w stanie uciec przed bólem żalu. Można to wyrazić za pomocą słów „uwięziony” i „zamrożony”.
* Pilność: Krótkie, wzburzone wersety wiersza nadają mu poczucie pilności. To oddaje stan emocjonalny osoby mówiącej i pokazuje, jak stara się ona poradzić sobie ze swoim smutkiem.
* Język bezpośredni: Język wiersza jest bardzo bezpośredni, a mówiący nie boi się wyrazić swojego żalu. Jest to widoczne w wersach takich jak „Nigdy nie zapomnę dnia, w którym umarłeś” i „Bez ciebie jestem zgubiony”.
17 lutego to potężna i poruszająca eksploracja żałoby, ukazująca poczucie straty i izolacji, które mogą nadejść wraz ze śmiercią.