(17 października 1915 - 10 lutego 2005) był amerykańskim dramaturgiem i scenarzystą. Jedna z czołowych postaci amerykańskiego teatru XX wieku, uznawana za czołowego amerykańskiego dramaturga i jednego z najwybitniejszych dramaturgów XX wieku.
Miller jest autorem 16 pełnometrażowych sztuk teatralnych i kilku scenariuszy. Do jego najbardziej znanych dzieł należą sztuki „Wszyscy moi synowie” (1947), „Śmierć komiwojażera” (1949), „Tygiel” (1953), „Widok z mostu” (1955) i „Po upadku” (1964).
Sztuki Millera wystawiano w ponad 50 krajach i tłumaczono na ponad 20 języków. Za swoją twórczość otrzymał wiele nagród, w tym dwie nagrody Tony, nagrodę Pulitzera w dziedzinie dramatu oraz nagrodę za całokształt twórczości od Kennedy Center for the Performing Arts.
Miller był także aktywny w polityce i sprawach społecznych. Był członkiem Komunistycznej Partii Stanów Zjednoczonych od 1944 do 1947, a później był objęty dochodzeniem przez Komisję ds. Działalności Antyamerykańskiej Izby Reprezentantów (HUAC). Zeznawał przed HUAC w 1956 r., odmawiając podania nazwisk innych rzekomych komunistów, za co ostatecznie został wpisany na czarną listę hollywoodzkiego przemysłu filmowego.
Prace Millera często poruszają tematy odpowiedzialności społecznej, sumienia jednostki i konfliktu między wolnością osobistą a oczekiwaniami społecznymi. Jego sztuki były szeroko badane i analizowane, a on jest uważany za jednego z najbardziej wpływowych amerykańskich dramaturgów wszechczasów.