Na wychowanie Shelley duży wpływ miały radykalne pomysły jej rodziców. Kształciła się w domu i miała dostęp do obszernej biblioteki ojca, która zawierała dzieła takich filozofów, jak Wolter, Rousseau i sam Godwin. Shelley była także żarliwą czytelniczką horrorów i literatury gotyckiej, co później wywarło wpływ na jej twórczość.
W 1814 roku Shelley poznała poetę Percy'ego Bysshe Shelleya, który rok później został jej mężem. W 1816 roku Shelleyowie udali się do Genewy w Szwajcarii ze swoim przyjacielem Lordem Byronem. Lato 1816 roku było kluczowym czasem dla Shelleya. To właśnie w tym czasie wpadła na pomysł Frankensteina.
Pomysł na Frankensteina przyszedł do Shelley podczas zorganizowanego w grupie konkursu na opowieść o duchach. Byron zasugerował, aby każdy z nich napisał historię o duchu, a Shelley zaczęła myśleć o stworzeniu stworzonym z części ciała i powołanym do życia. Wpływ na nią miały także eksperymenty naukowe prowadzone wówczas w Genewie, m.in. Luigi Galvani, który odkrył, że prąd elektryczny może powodować drganie u martwych żab.
Shelley zaczęła pisać Frankensteina latem 1816 r., a ukończyła ją wiosną 1817 r. Powieść została po raz pierwszy opublikowana anonimowo w styczniu 1818 r. Dopiero w drugim wydaniu, opublikowanym w 1823 r., nazwisko Shelley pojawiło się jako autorka.
Frankenstein odniósł natychmiastowy sukces i od tego czasu stał się klasyką literatury gotyckiej. Został zaadaptowany do wielu filmów, programów telewizyjnych i innych dzieł sztuki. Powieść Shelley to przejmująca eksploracja takich tematów, jak natura życia i śmierci, niebezpieczeństwa związane z naukową pychą oraz znaczenie miłości i współczucia.