Sprawa dotyczyła kobiety o imieniu May Donoghue, która twierdziła, że zachorowała po wypiciu piwa imbirowego z butelki wyprodukowanej przez Davida Stevensona. W piwie imbirowym znajdował się rozłożony ślimak, przez co Donoghue zachorował.
Donoghue złożył pozew przeciwko Stevensonowi, zarzucając mu, że nie dopełnił swojego obowiązku dołożenia należytej staranności w celu zapewnienia bezpieczeństwa swojego produktu. Sprawa przeszła przez różne sądy w Szkocji, ostatecznie docierając do Izby Lordów, najwyższego sądu w kraju.
W przełomowym wyroku lord Atkin, wydając opinię większości, stwierdził, że Stevenson jest winien Donoghue obowiązek opieki i może zostać pociągnięty do odpowiedzialności za doznane przez nią obrażenia. Lord Atkin wprowadził „zasadę sąsiada”, stwierdzającą, że człowiek musi zachować należytą ostrożność, aby uniknąć działań lub zaniechań, co do których można zasadnie oczekiwać, że wyrządzą szkodę sąsiadom.
Pojęcie „sąsiada” zdefiniowano szeroko i obejmowało każdą osobę, na którą działania danej osoby mogą potencjalnie wpłynąć.
Stworzyło to podwaliny pod współczesne prawo dotyczące zaniedbań, uznające, że jednostki mają obowiązek postępować rozsądnie, aby zapobiec przewidywalnej krzywdzie wyrządzonej innym.
Sprawa Donoghue przeciwko Stevensonowi zrewolucjonizowała prawo dotyczące czynów niedozwolonych i znacznie rozszerzyła zakres odpowiedzialności za zaniedbanie. Stworzyło precedens, w którym jednostki mogły dochodzić odszkodowania za szkody powstałe w wyniku niezachowania przez drugą stronę należytej staranności.
Od tego czasu „zasada sąsiada” stała się kamieniem węgielnym prawa dotyczącego zaniedbań w jurysdykcjach prawa zwyczajowego na całym świecie i nadal kształtuje decyzje prawne obejmujące obowiązek staranności i odpowiedzialność za szkody wyrządzone przez jedną stronę drugiej.