Historycy często nazywają epokę osiową okresem znaczących przemian intelektualnych i kulturowych, jakie miały miejsce w różnych regionach świata około VI wieku p.n.e. Termin ten został po raz pierwszy ukuty przez niemieckiego filozofa Karla Jaspersa w jego książce „Pochodzenie i cel historii” (1949).
Powody jego znaczenia:
1. Rozwój religijny i filozoficzny: W epoce osiowej pojawiły się nowe idee i praktyki religijne i filozoficzne. Obejmowało to pojawienie się głównych tradycji religijnych, takich jak buddyzm, konfucjanizm, hinduizm, dżinizm, judaizm, taoizm i zaratusztrianizm. Te systemy wierzeń kładły nacisk na indywidualną duchowość, etykę i introspekcję.
2. Postęp naukowy: W tej epoce nastąpił także znaczący postęp naukowy, w tym wkład w matematykę, astronomię, medycynę i inżynierię. Rozwój zapisów pisanych i szerzenie umiejętności czytania i pisania ułatwiły rozpowszechnianie wiedzy i idei.
3. Urbanizacja i zmiany polityczne: Epoka osiowa charakteryzowała się rosnącą urbanizacją oraz pojawieniem się potężnych imperiów i miast-państw. Zmiany te doprowadziły do zmian w strukturach politycznych i organizacji społecznej.
4. Wymiana i interakcja kulturalna: Wraz ze wzrostem handlu i komunikacji różne regiony świata doświadczyły wymiany i interakcji kulturalnych. Doprowadziło to do połączenia idei i praktyk, jeszcze bardziej wzbogacając różnorodność kulturową.
5. Refleksje moralne i etyczne: Wiek Osi charakteryzował się głęboką refleksją nad wartościami moralnymi i etycznymi. W tym okresie rozwinęły się systemy etyczne i kodeksy postępowania, które kładły nacisk na ludzką odpowiedzialność i współczucie.
Ogólnie rzecz biorąc, epokę osiową postrzega się jako okres transformacji, który położył podwaliny pod wiele tradycji kulturowych, religijnych i filozoficznych, które po dziś dzień kształtują cywilizację ludzką.