Duma:
* Thorin Dębowa Tarcza: Thorin jest najbardziej oczywistym przykładem. Jego dumę ze swego pochodzenia, upór i dążenie do odzyskania utraconego skarbu można postrzegać jako dumę. Walczy ze swoją dumą i uczy się z niej, ale jest to istotny czynnik w jego podróży.
Chciwość:
* Wszystkie krasnoludy: Kieruje nimi pragnienie odzyskania utraconego skarbu, które można postrzegać jako chciwość. Należy jednak pamiętać, że krasnoludy to naród wypędzony ze swojej ojczyzny i pozbawiony należnego mu dziedzictwa. Ich pragnienie skarbu można postrzegać również jako pragnienie sprawiedliwości i przywrócenia.
Gniew:
* Thorin: Jego wściekłość na elfy i ludzi, którzy początkowo odmawiają mu pomocy, można postrzegać jako gniew. Szybko wpada w złość i potrafi być bezlitosny.
* Fili i Kili: Ich lojalność wobec Thorina może czasami sprawić, że szybko go obronią, nawet jeśli się myli. Zaciekle chronią swoją rodzinę i bliskich.
Lenistwo:
* Dori: Często jest przedstawiany jako bardziej wyluzowany i wyluzowany członek firmy. Nie jest tak zmotywowany jak niektórzy inni i chętnie płynie z nurtem.
Zazdrość:
* Balina: Można go postrzegać jako zazdrosnego o przywództwo Thorina i jego pozycję jako szefa firmy. Często jest postrzegany jako zastępca dowódcy i czasami wyraża chęć większego zaangażowania w proces decyzyjny.
Obżarstwo:
* Bombur: Często jest przedstawiany jako osoba, która najbardziej lubi jedzenie i napoje. Można to postrzegać jako obżarstwo, ale jest to także część jego osobowości i zamiłowania do dobrych rzeczy.
Pożądanie:
* Żaden z krasnoludów: Pożądanie nie jest głównym tematem w *Hobbicie*. Krasnoludy bardziej troszczą się o swoją ojczyznę, skarby i rodziny.
Ogółem:
* Krasnoludy to zróżnicowana grupa: Każdy krasnolud ma swoją niepowtarzalną osobowość i cechy. Niesprawiedliwe jest po prostu przypisywanie każdemu grzechu.
* Krasnoludy to złożone postacie: Na ich działania i motywacje często wpływa kombinacja czynników. Bardziej trafne byłoby stwierdzenie, że zmagają się z różnymi ludzkimi wadami, a nie są definiowani przez pojedynczy grzech.
Ostatecznie *Hobbit* to opowieść o odwadze, przyjaźni oraz znaczeniu rodziny i społeczności. Chociaż krasnoludy mogą mieć wady, ich podróż podkreśla siłę nadziei i znaczenie walki o to, co słuszne.