1. Seeking Inspiration:
The poet calls upon the muse, deity, or entity for guidance and inspiration in writing the poem. Można to postrzegać jako sposób na uznanie źródła władzy twórczej i żądanie jej pomocy.
2. Ustawienie tonu i motywu:
Wywołanie ustanawia ogólny ton i motyw wiersza. Na przykład powołanie się do wojny, które Bóg zasugerowałby wiersz o bitwie i przemocy, podczas gdy przywołanie do miłości Bogini może sygnalizować wiersz o romansie i pragnieniu.
3. Ustanowienie postaci poety:
Wybór, o którym przywoły się, ujawnia coś o osobowości poety i ich związku ze światem. Poeta przywołujący klasyczną muzę sugeruje związek z tradycją literacką, podczas gdy poeta przywołujący bóstwo osobiste może wyrazić silną wiarę w nadprzyrodzone.
4. Tworzenie poczucia rytuału:
Akt wywołania może stworzyć poczucie ceremonii i rytuału, podnosząc wiersz i nadając mu poczucie znaczenia.
Przykłady:
* Homera *Odyssey *: „Śpiewaj, O Bogini, człowieka zwroty, Wędarnia, po tym, jak zwolnił święte miasto Troi”.
* John Milton *Paradise Lost *: „Śpiewaj, niebiańską muzę, że na tajnym szczycie Oreba lub Synaju zainspirował tego pasterza, który najpierw uczył wybranego ziarna ...”
* T.S. Eliot *The Waste Land *: „Widziałem z własnymi oczami Sybyl Cuma wiszący w słoiku, a kiedy chłopcy powiedzieli Sybyl, czego chcesz? Odpowiedziała, chcę umrzeć”.
Należy zauważyć, że nie wszystkie wiersze używają wywołania . Jest to tradycyjne urządzenie poetyckie, które stało się mniej powszechne we współczesnej poezji, ale nadal może być potężnym i skutecznym narzędziem.