1. Młodzież i wiek: W wierszu zderzają się ze sobą obrazy młodości i starości. Mówca, będący na późniejszym etapie życia, wyraża chęć ucieczki od ograniczeń związanych ze starzeniem się fizycznym i doświadczyć odnowionej witalności i kreatywności. To zestawienie uwydatnia dychotomię pomiędzy efemeryczną naturą młodości a trwałą istotą sztuki.
2. Bizancjum i Irlandia: Yeats zestawia tętniące życiem miasto Bizancjum, z jego bogatym dziedzictwem kulturowym i artystycznym splendorem, ze stosunkowo rustykalnym i wiejskim krajobrazem Irlandii. To zestawienie ma na celu podkreślenie tęsknoty mówiącego za bardziej stymulującym i estetycznie angażującym środowiskiem.
3. Życie i śmierć: W całym wierszu osoba mówiąca porusza tematy życia, śmierci i transcendencji. Obrazy rozkładu i śmiertelności zestawia z wizjami nieśmiertelności i artystycznego odrodzenia. Ten kontrast podkreśla walkę mówiącego między jego fizycznym upadkiem a pragnieniem trwałego dziedzictwa poprzez sztukę.
4. Sztuka klasyczna i cywilizacja współczesna: Yeats porównuje trwałe piękno i mądrość sztuki klasycznej z ulotnymi, powierzchownymi aspektami współczesnej cywilizacji. Zestawienie tych elementów zachęca czytelnika do refleksji nad wartością i znaczeniem sztuki w obliczu doczesnych zmian.
5. Zmysłowość i duchowość: W wierszu zestawiane są zmysłowe obrazy, takie jak „kopuła z wielobarwnego szkła” i „złota mozaika”, z symboliką duchową i aluzjami religijnymi. Kontrast ten podkreśla próbę znalezienia przez mówcę harmonijnej równowagi pomiędzy ziemskimi przyjemnościami a duchowym spełnieniem.
Zestawiając te kontrastujące elementy, Yeats tworzy dynamiczny i wielowarstwowy wiersz, który eksploruje tematy śmiertelności, transcendencji, sztuki i ludzkiego poszukiwania sensu i spełnienia.