Zwrotka 1:
- Keats otwiera wiersz, wyrażając swój ogromny podziw dla Homera i potwierdzając jego status „przywódcy poetów”.
- Nazywa Homera „ślepym starcem”, co nawiązuje do tradycyjnego przedstawiania Homera jako niewidomego.
- Uosabia „Pieśń”, która zdaje się podążać za Homerem jak oddany uczeń lub naśladowca.
- Keats sugeruje, że nawet legendarni poeci, tacy jak Wergiliusz, Tasso, Dante i Milton, czerpią swój literacki wpływ od Homera.
Zwrotka 2:
- Poeta wyobraża sobie Homera siedzącego w pobliżu wybrzeża, nad szemrzącym oceanem „na zboczu klifu / O blasku słońca Chios”, nawiązując do rzekomego miejsca narodzin Homera, greckiej wyspy Chios.
- Keats wyobraża sobie, że Homer „słyszy, jak nieustannie toczą się potężne wody”, co stanowi idealne tło dla poetyckiej inspiracji.
Zwrotka 3:
- Keats wyobraża sobie, że poetycki głos Homera rozbrzmiewa od jego ojczyzny przez morze po odległe kontynenty i porusza różnorodne ludzkie serca w niezliczonych cywilizacjach i regionach.
Zwrotka 4:
- Keats kończy wiersz, chwaląc głębokie zrozumienie ludzkich zmagań, jakie przejawia się w dziełach Homera.
- Zauważa, że poeta epicki, choć zmarły, pozostaje nieśmiertelny, ponieważ jego poezja nadal oddziałuje na ludzkość przez wszystkie pokolenia.
W całym wierszu Keats posługuje się żywymi obrazami, personifikacjami i metaforami, aby podkreślić trwałe dziedzictwo Homera, poetycki geniusz i jego zdolność dotykania uniwersalnych ludzkich doświadczeń. „To Homer” wyraża głębokie uznanie Keatsa dla starożytnych gigantów literackich i celebruje transformacyjną siłę ich sztuki.