Jaka jest definicja rymu w kontekście poezji?

Rym w poezji odnosi się do powtórzenia podobnych lub identycznych dźwięków na końcu wersów. Zwykle dotyczy to ostatnich akcentowanych sylab wersów. Kiedy dwie lub więcej linijek kończy się podobnymi dźwiękami, mówi się, że się rymują. Na przykład w poniższych wersach z „Sonetu 18” Szekspira słowa „kurz” i „tylko” rymują się:

„Dopóki ludzie mogą oddychać i oczy mogą widzieć,

Tak długo to żyje, a to daje życie tobie.”

Tutaj „dust” i „just” mają na końcu tę samą samogłoskę („uh”) i tę samą spółgłoskę („st”), tworząc rym.

Rym jest często używany do stworzenia przyjemnego i harmonijnego efektu w poezji. Można go również używać do podkreślania pewnych słów lub fraz lub do łączenia różnych części wiersza. Istnieją różne schematy lub wzory rymów, w tym kuplety (dwie linie rymujące się), terza rima (trzywierszowa zwrotka z rymacją pierwszej i trzeciej linijki oraz linią środkową rymującą się z pierwszą i trzecią linijką następnej zwrotki) i nie tylko złożone wzory. Użycie rymów może się znacznie różnić w zależności od stylu i preferencji poety.