Narrator, „ślepy starzec”, wspomina swoje dzieciństwo, kiedy z grupą dzieci bawił się w pobliżu małego gaju zwanego Kalwarią. Wykorzystali jałowość i postawione tam krzyże jako zabawne tło dla swoich zabaw. Przydzielali role, udawali ukrzyżowanych, a nawet dopatrywali się w tej sytuacji czarnego humoru.
W miarę jak narrator dorastał i doświadczał życia, zaczął kontemplować głębsze znaczenie Kalwarii. Zdał sobie sprawę, że krzyże reprezentują coś więcej niż tylko dziecięcą zabawę. Symbolizowały cierpienie, poświęcenie i głębokie duchowe znaczenie, jakie Kalwaria miała od pokoleń.
Wiersz porusza tematy śmiertelności, wiary i przemijającej natury życia. Niewidomy starzec zastanawia się nad przemijaniem swoich dziecięcych doświadczeń, tak jak zastanawia się nad przemijaniem ludzkiej egzystencji. Zaczyna rozumieć, że krzyże stały się symbolami wiecznej nadziei, poświęcenia i możliwości odkupienia.
Pomimo prostoty i żartobliwego charakteru zabaw z dzieciństwa, wiersz subtelnie podkreśla obecność mroczniejszych cech ludzkich. Dzieci w swojej żartobliwości nie w pełni pojmują powagę ukrzyżowania, które symulują. Można to postrzegać jako komentarz na temat tendencji ludzkości do przeoczenia lub błędnego interpretowania znaczenia głębokich wydarzeń, gdy jest pochłonięta własnymi zajęciami.
Wiersz widziany oczami niewidomego starca akcentuje także koncepcję wiary i poszukiwania głębszych sensów życia. Krzyże, początkowo jedynie przedmioty w grze, ewoluują w symbole duchowej transcendencji i możliwości znalezienia zbawienia poprzez ofiarę.
W istocie „Kalwaria” Edwina Arlingtona Robinsona przedstawia wyjątkową i skłaniającą do myślenia perspektywę wydarzeń biblijnych, badając tematy dzieciństwa, śmiertelności, ludzkiej słabości i ewoluującego zrozumienia duchowego znaczenia w miarę podróży jednostek przez życie.