Wiersz rozpoczyna się serią pytań, które nadają ton tej medytacyjnej eksploracji. Poeta pyta:„Co wtedy? Śpię czy umrę?” Pytania te odzwierciedlają poczucie egzystencjalnej kontemplacji, jak gdyby mówiący zmagał się z fundamentalną naturą życia i możliwością śmierci.
Następnie Browning opisuje różne momenty i sceny, które reprezentują różne aspekty ludzkiej egzystencji. Wspomina piękno przyrody, zmagania biednych, aspiracje artystów, cierpienie dzieci, więzi miłości i przyjaźni. Poprzez te winiety poeta przedstawia złożoną mozaikę życiowych radości, smutków i wyzwań.
Głównym tematem poematu jest kontrast pomiędzy efemeryczną naturą życia i trwałą istotą miłości. Browning sugeruje, że chociaż życie jest z natury przemijające, więzi, jakie tworzymy z innymi i miłość, którą dzielimy, mają trwały wpływ. Miłość jest przedstawiana jako siła, która może przekroczyć ograniczenia czasu i śmiertelności.
Wiersz kończy się poczuciem akceptacji i nadziei, gdyż mówiący podkreśla znaczenie miłości i przyjaźni. Ostatnie zdanie:„Wierzę w miłość, przyjaźń i duszę” oddaje wiarę w trwałą moc ludzkich więzi pośród niepewności i wyzwań życia.
„Co wtedy” to głęboki i introspektywny wiersz, który zachęca czytelników do refleksji nad własnym istnieniem, zastanowienia się nad naturą życia i śmierci oraz docenienia trwałej wartości miłości i znaczących relacji.