Wiersz zaczyna się od Pani z Shalott siedzącej przy krośnie i tkającej gobelin. Widzi przystojnego rycerza jadącego po drugiej stronie rzeki i zakochuje się w nim. Pragnie złamać klątwę i być z nim, ale wie, że nie może.
Pewnego dnia Pani Shalott postanawia sprzeciwić się klątwie i spojrzeć bezpośrednio na rycerza. Widzi go odjeżdżającego i zdaje sobie sprawę, że nigdy więcej go nie zobaczy. Umiera z powodu złamanego serca, a jej gobelin płynie w dół rzeki do Camelotu.
„Pani z Shalott” to tragiczny poemat o sile miłości i niebezpieczeństwach pożądania. To także komentarz na temat roli kobiet w społeczeństwie i narzucanych im ograniczeń. Pani z Shalott jest symbolem nieosiągalnego ideału, a jej historia stanowi przestrogę przed próbami osiągnięcia niemożliwego.