Wiersz ten jest krótkim, nastrojowym utworem opowiadającym o nadejściu nocy w mieście. Rozpoczyna się opisem miasta o zmierzchu, z jego „wysokimi budynkami” i „ruchliwymi ulicami”. Następnie wiersz opisuje stopniowe zapadanie ciemności, włączanie się świateł ulicznych i robienie się „czarnego” nieba. Wiersz kończy się poczuciem samotności i pustki, a miasto jest „cisze” i „nieruchomości”.
Obrazowość wiersza jest silna i sugestywna, oddaje poczucie bycia samotnym w mieście nocą. „Wysokie budynki” i „ruchliwe ulice” sugerują poczucie miejskiej klaustrofobii, a nadchodząca ciemność i cicha, nieruchoma atmosfera tworzą poczucie tajemnicy i złych przeczuć. Wiersz ma również poczucie samotności i izolacji, a mówiący czuje się samotny i odłączony od reszty świata.
Ogólnie rzecz biorąc, jest to mocny i klimatyczny wiersz o nadejściu nocy w mieście. Oddaje uczucie samotności w zatłoczonym miejscu i przekazuje poczucie tajemnicy i złych przeczuć.