Uderzającym aspektem wiersza jest użycie żywych obrazów i metafor, aby przekazać filozofię życia mówiącego. Wiersz rozpoczyna się potężną metaforą, porównującą życie do pola bitwy, na którym mówca wzywa swoich czytelników, aby „maszerowali dalej” pomimo przeszkód, które mogą na nich czekać. Obrazy zawarte w wierszu tworzą żywy gobelin życia, przedstawiając je jako podróż, bitwę i skrzynię skarbów ukrytego potencjału.
Struktura wiersza dodatkowo podkreśla jego przesłanie o wytrwałości i odporności. Sześć czterowierszów, każdy składający się z czterech wersów, zapewnia stały rytm, który popycha czytelnika do przodu. Powtórzenie frazy „Życie jest prawdziwe! Życie jest poważne! A grób nie jest jego celem”. działa jak refren, który wzmacnia główny temat wiersza.
Inną godną uwagi cechą „Psalmu życia” jest użycie języka. Dykcja Longfellowa została starannie dobrana, z równowagą słów pospolitych i wzniosłych, dzięki czemu wiersz jest przystępny dla szerokiego grona odbiorców. Użycie wykrzykników i pytań retorycznych dodaje pilności i pasji przekazowi mówcy, wciągając czytelników w emocjonalną intensywność wiersza.
Ponadto skupienie się wiersza na chwili obecnej jest kolejnym kluczowym elementem. Prelegent podkreśla, że życie należy przeżywać w pełni tu i teraz, a nie rozpamiętywać przeszłość i bać się przyszłości. To przesłanie chwytania dnia uczyniło z wiersza ponadczasowe źródło inspiracji dla ludzi stawiających czoła przeciwnościom losu lub pragnących prowadzić bardziej satysfakcjonujące życie.
Podsumowując, „Psalm życia” to niezwykły wiersz, który łączy w sobie mocne obrazy, fascynującą strukturę i umiejętne użycie języka, aby przekazać przesłanie o odporności i determinacji. To literackie arcydzieło, które wciąż oddziałuje na czytelników, przypominając o konieczności podejmowania wyzwań życiowych i maksymalnego wykorzystania każdej chwili.