Wiersz zawiera szereg onomatopeicznych słów naśladujących dźwięk jedzenia, takich jak „chrupanie”, „chrupanie” i „pożeranie”. Dźwięki te sugerują, że akt jedzenia jest radosny (choć niechlujny!)
2. Hiperbola.
W wierszu zastosowano przesadę, aby podkreślić znaczenie powolnego jedzenia wiersza i delektowania się jego wieloma smakami. Na przykład zdanie „Niech słowa pieszczą twój język” sugeruje, że doświadczenie powinno przypominać zmysłowy pocałunek.
3. Metafora.
Wiersz porównuje doświadczenie jedzenia wiersza z różnymi innymi czynnościami, takimi jak degustacja rożka lodowego czy słuchanie piosenki. Porównania te wzmacniają pogląd, że jedzenie wiersza to wielozmysłowe doświadczenie, które zachwyci wszystkie zmysły, a nie tylko kubki smakowe.