„Prawa przejścia” (1967):ten długi wiersz uważany jest za jedno z najważniejszych dzieł Brathwaite'a. Przedstawia narrację o doświadczeniach Karaibów, łącząc elementy historyczne, mityczne i osobiste. Wiersz splata różne głosy, języki i rytmy, odzwierciedlając różnorodność i złożoność kultury karaibskiej.
„Maski” (1968):ten zbiór wierszy bada koncepcję masek i tożsamości w społeczeństwie karaibskim. Brathwaite używa metafory masek, aby przedstawić sposoby, w jakie jednostki i społeczności negocjują i pełnią różne role w kontekście postkolonialnym. Wiersze podejmują tematy oporu, wyzwolenia i poszukiwania autentycznej osobowości.
„Wiersz Matka” (1977):„Wiersz Matka” to długi, eksperymentalny wiersz celebrujący postać matki jako symbol siły, odporności i kreatywności. Brathwaite wykorzystuje innowacyjny język, fragmentaryczne narracje i nieliniowe struktury, aby przekazać złożoność i sprzeczności relacji matka-dziecko.
„Wiersz o słońcu” (1982):„Wiersz o słońcu” to zbiór wierszy poruszających temat świata przyrody i relacji między człowiekiem a środowiskiem. Brathwaite bada tematy duchowości, wzajemnych powiązań i cykliczności życia, czerpiąc z afrykańskich i karaibskich tradycji religijnych.
„X/Self” (1987):„X/Self” to zbiór refleksji nad złożonością tożsamości osobistej i wyrażania siebie. Brathwaite łączy fragmentaryczne narracje, wiele głosów i eksperymentalny język, aby zgłębiać tematy fragmentacji, transformacji i poszukiwania całości.
Poezja Kamau Brathwaite’a znana jest z wyrazistej obrazowości, rytmicznego języka i innowacyjnego wykorzystania formy. Czerpie z historii, kultury i mitologii Karaibów, aby stworzyć niepowtarzalny poetycki głos, który porusza kwestie tożsamości, wyzwolenia i złożoności doświadczenia postkolonialnego.