1. Pierwszy typ jest zasadniczo „prozą bez łamania wierszy” i jest ściśle związana z rozwojem opowiadania. Oto kilka przykładów:„Nadja” André Bretona, „Pieśń psa” Jacka Kerouaca, „Nienawidzę patrzeć, jak zachodzi słońce” Williama Faulknera i „Serce Tell-Tale” Edgara Allana Poe.
2. Drugi typ , który rozwinął się bardziej w XIX wieku, wykorzystuje celowe środki powtórzeń, rytmu i obrazów i bardziej przypomina to, co większość krytyków literackich rozumie przez „wiersz” pisany jako nierymowane wersety:przykłady tego rodzaju obejmują „La Prose du Transsibérien” Blaise’a Cendrarsa i „Kraina jałowa” T.S. Eliota.