Wiersz zaczyna się od przypomnienia przez mówiącego konkretnego momentu, kiedy szedł z ojcem drogą Toome Road. Głośnik opisuje bujny krajobraz i odgłosy natury, tworząc żywe wrażenia zmysłowe dla czytelnika. Zastanawia się także nad obecnością ojca oraz poczuciem bezpieczeństwa i przynależności, jakie dawało mu ono w dzieciństwie.
W miarę rozwoju wiersza myśli mówiącego kierują się ku zmianom, które zaszły w czasie. Wspomina o nieobecności zmarłego ojca i o tym, jak krajobraz zmienił się pod wpływem industrializacji i rozwoju. Głośnik wyraża poczucie straty i nostalgię za prostszymi i bardziej niewinnymi dniami swojego dzieciństwa.
W wierszu poruszane są także tematy tożsamości i przynależności. Mówca zastanawia się nad swoim związkiem z obszarem Toome i poczuciem zakorzenienia w krajobrazie. Pomimo zmian, jakie zaszły, czuje głęboką więź z domem swojego dzieciństwa i wspomnieniami z nim związanymi.
„Toome Road” to pięknie napisany wiersz, który skutecznie przekazuje szereg emocji i tematów. Wykorzystanie przez Heaneya obrazów, szczegółów zmysłowych i symboliki dodaje głębi i bogactwa wierszowi, tworząc wielowarstwowe dzieło, które rezonuje z czytelnikiem. Podjęta w wierszu eksploracja pamięci, utraty i upływu czasu ma charakter zarówno osobisty, jak i uniwersalny, i w głęboki sposób przemawia do ludzkiego doświadczenia. Ogólnie rzecz biorąc, „Toome Road” to przejmujący i zapadający w pamięć wiersz, który ukazuje niezwykłe umiejętności Heaneya jako poety.