Początek:Wiersz rozpoczyna się od poczucia melancholii i rezygnacji. Głośnik ubolewa nad przemijaniem czasu i nieuniknionym zbliżaniem się śmierci, porównując się do powoli odchodzącego letniego dnia. Nastrój jest smutny i akceptacji śmiertelności.
Zakończenie:W przeciwieństwie do ponurego tonu na początku, koniec wiersza nabiera nuty bardziej pozytywnej i pełnej nadziei. Mówiący znajduje pocieszenie w myśli, że jego miłość do osoby, do której odnosi się wiersz, przetrwa śmierć i będzie żyła nawet wtedy, gdy jego ciało fizyczne zginie. Ta zmiana nastroju sugeruje poczucie transcendencji i siłę miłości do pokonania granic śmiertelności.