Jak czas jest uosobiony w poemacie marmurowym i złoconym

Czas uosabia się w wierszu „Marmur ani złocenie” jako siła okrutna i niszczycielska. Wiersz zaczyna się od opisu pięknego i luksusowego pokoju z marmurowymi podłogami i złoconymi ścianami. Prelegent jednak szybko zaznacza, że ​​nawet te piękne rzeczy nie będą trwać wiecznie. Czas w końcu je zniszczy, tak jak zniszczy wszystko inne.

Następnie mówca przechodzi do opisu wpływu czasu na życie człowieka. Mówi, że czas sprawi, że się zestarzejemy i osłabniemy, i że w końcu nas zabije. Mówi też, że czas zabierze naszych bliskich i nasz dobytek.

Wiersz kończy się prośbą mówiącego do Boga o miłosierdzie. Błaga Boga, aby ocalił go przed niszczycielską mocą czasu.

Personifikacja czasu w tym wierszu skutecznie przekazuje przesłanie, że czas jest potężną i niszczycielską siłą. Żywe obrazy wiersza pomagają stworzyć poczucie pilności i strachu. Prośba mówcy o litość jest również bardzo poruszająca i pomaga uświadomić sobie, że należy się bać czasu.